می چکد از غروب قبیله چشمم نگاه تو

پر می شود نگاه من از چشم سیاه تو 

پلک نزن سورمه ای چشمهای خسته را

صبر کن می رسم امشب به خوابگاه تو

من هر شب از خودم تا تو پرسه می زنم

لختی بگرد خوابیده ام در خواب گناه تو

 نگو که گناه است این رویای ناتمام

سال ها مانده ام ای عزیز چشم براه تو

پیچیده ای مرا در آن دستهای ناگهان

آنقدر که سرخ شوم از شرم گاه گاه تو

پوشیده ای مرا به آن لبخند صورتی

چیزی نگو محو  می شوم از لبخند ماه تو

چقدر گوش به زنگ آمدنت نشسته بود 

دلم که هرگز نسپرد سر به لا اله تو

مانده ام کجای کار دلم اشتباه بود

دور شد نگاه من از چشم سربراه تو

باید دوباره ردیف قافیه ام را عوض کنم

پر شده تمام فضا از نفس گرم و آه من

 بیا گوش کن باورت نمی شود اگر

بارها نماز خوانده بوم شب در نگاه من

دارم نفس می کشم تو را تا تمام خود

نرو برهم نزن این اوضاع روبراه من

فریاد  می کنم خودم را درون خود

امشب فرو ریخته دنیایی به چاه من

بریز ابر خاطره را باز در میان بسترم

ببار با هزار قصه شبت را تا پگاه من

گداست نگاهم به چشمان  مست تو 

در کار عشق تو مات مانده شاه من

خورشید قصه ها سر از کوه برنداشت

شبهای کور نمی شود اما گواه من

بازهم تو را تکرار می کنم شبی

بگذار قصه شود اشتباه تو اشتباه من

....

تقدیم