یکی بود یکی نبود. غیر از همه او بود از ازل تمام حرف‌های ناشنیده و ناگفته. سرآغاز تمام قصه‌ها و گفته‌ها. و این که چرا بود را کسی جز خودش نمی‌دانست! و خودش چیزی نگفت تا بدانیم چرا بود. تا بود سکوت بود. از این به بعدش را هم نمی‌دانم چگونه خواهد بود. اما مهم این است که حرف اول قصه من او است. فرقی هم نمی‌کند از گذشته او چیزی بدانم. او شخص اول حرف‌های من است. روزی نشسته بود. در جایی که نمی‌دانم کجاست. میان سکوت و تفکر. در خودش شناور و با خودش آشنا. کارهای زیادی از دستش می‌آمد. می‌توانست خیلی چیزها بسازد. اما هیچ وقت سعی نکرده بود. نتیجه‌اش هم همین بود که تنها بود و سکوت و سکوت و تنهایی. اگر بگویم از این سکوت خسته شده بود اشتباه کرده‌ام چون دیگری نبود تا با او سخن بگوید. اگر بگویم تنهایی را دوست نداشت بیشتر اشتباه کرده‌ام چون بعدا خواهید دید که او هرچه کرد و هرچه ساخت برای این نبود که از تنهایی بیرون بیایید. و این طور که من قصه را می‌بینم او بازهم تنها ماند. اما آن روز که نمی‌دانم مثل این روز‌ها بود یا نه و آن ساعت که معلوم نیست از جنس همین ساعت‌ها باشد و آن جا که هنوز نمی‌دانم کجاست، همه چیز در شفافیت خود درخشیدن گرفت. هر آنچه بود ازمیان خود برخاست. من حتی می‌توانم ترنم مرموزی را که آن‌وقت بر خودش می‌پیچید را بشنوم. آهنگی که از حرکت محض برمی‌خاست. خوب دقت کنید چشم‌هایتان را ببندید و فقط حرکت را در نظر بگیرید. مهم نیست آنچه حرکت می‌کند چه باشد حتی یک کوه یا یک ذره اتم می‌تواند در این حرکت محور باشد. شما فقط به نوعی از ایستایی و بعد حرکت فکر کنید تا موسیقی این دیگرگون شدن را بشنوید. آهنگ آرامشی که به رامش‌گری از یک سکوت و سکون به اهتزاز می‌رسد. صدای خیزش یک حس. آوای یک تصور. چینش چند ذره در کنار هم. لغزش یک تفکر. موجِ سازش با آنچه هست، حتی با سکوت. موسیقایی که از تفکرتان برمی‌خیزد و بر ذهنتان فرود می‌آید و باز به اوج می‌رسد و در چرخشی شتاب می‌گیرد، می‌خرامد و می‌بالد. به آهستگی و سبکی بار سنگینی که در شدن و گشتن خود به افراط یک حرکت دچار است. ترنم یک شدن. شوق خیزش تبسم‌انگیز است و طربناک. شادی این شور غوغا می‌کند... ادامه دارد.