حکایتی است از عطار که عاشقی هر روز برای دیدار معشوق مجبور بود از روی عرض رودخانه بگذرد. یکی از روزها به معشوقش گفت خالی در صورت تو می‌بینم! عاشق تصدیق کرد و گفت اما امشب را از روی آب نرو که غرق خواهی شد. پرسید چرا؟ جواب شنید تا این زمان تو به من عشق می‌ورزیدی و چنان دوستم ‌داشتی که عیب مرا نمی‌دیدی و اینک که واقف به عیب من شدی، معلوم است عشق در تو سرد شده است. تو این مسیر دشوار را فقط با نیروی عشق می‌پیمودی.

یک. این حکایت در قصه عشق نمی‌گنجد. دیدن عیب، از سردی عشق نیست که آگاهی بر واقعیت‌های موجود کار عشق است. عشق در دستگاه معرفتیش چشم واقع‌بینانه انسان را می‌گشاید و عاشق آگاهانه دست به انتخاب می‌زند. چشم‌انداز عشق ورای احساس و انظار عموم است و باید پذیرفت که عاشق در این نظرگاه معشوق را همانطور که هست می‌بیند و آنچه هست را عیب نمی‌داند. با هیچ‌چیز در نمی‌افتد. کیستی را ارزش می‌نهد. و چیستی را پذیرا است.

دو. بسیارند که عشق را در دو چهره زن و مرد تصویر می‌کنند که درست هم هست. اما اگر تنها و لابد عشق را در این دو و برای این دو ببینیم به‌یقین به خطا رفته‌ایم و حق این بزرگ را ادا نکرده‌ایم. آیا هستی مثنوی را عشق نسرود؟ آیا سیالیت جهان در این رفتن به سمت شدن و و حدت حرکت، در این شدن، نوعی عشق نیست؟ گاهی فکر می‌کنم ذرات نهان در خاک به بهانه عشق خورشید خود را به ریشه‌ها می‌رسانند. گویا در این تغییر و تبدل نوعی شدن است. در روح هستی هرچیز می‌تواند عاشق باشد. حتی خاک و آب، ستاره و ساحل، اقیانوس و کهکشان، اوج یک عقاب و فرود دانه‌های باران و سکوت آسمان. همانطور که عشق کلمه را و کلمه انسان را و انسان عشق را  آفرید و این چرخه تا هستی در جریان است در ما دور می‌زند. القصه اگر مرگ به خاموشی‌مان بکشد عشق از سوی دیگر بدراند حجاب.