چطور شد که نشستم پای حرف‌های زنانه، خودش داستان جدایی دارد. اما وقتی گوش می‌کردم فهمیدم در حرف‌های ساده زنانه چیزهایی است که در قوطی هیچ فیلسوفی پیدا نمی‌شود. فلسفه زندگی، حق‌طلبی، چیزی که من نامش را "اسارت در آزادی" می‌گذارم وهزاران هزار مسئله لاینحل که مثل خوره بدنه خانواده‌های ایرانی را می‌خورد و هیچ‌کس بفکر نیست تا به درمانش برخیزد. همه حرف‌ها از این‌جا شروع شد، مادر یکی از دانش‌آموزان سال سوم آمده بود اجازه بگیرد تا روز اول اردی‌بهشت دخترش به مدرسه نیاید. علت غیبت: احضاریه دادگاه برای هفتمین بار جهت صدور حکم طلاق بود. دختر 17 ساله‌ای که خرداد سال گذشته به اصرار خانواده ازدواج کرده بود حالا هفت بار پا در مکان‌هایی می‌گذاشت که باید ادای آدم بزرگ‌ها را در بیاورد. جلوی قاضی بایستد و از حقش دفاع کند. فاطمه دختر خوب و درس‌خوانی است. زیبا و آرام. البته امسال کمی جسور و عصبی. جسارتش مرا برانگیخت تا خاطرات تلخش را بشنوم.

- ما از دو خانواده‌ایم که هیچ سنخیتی باهم نداریم. برخلاف سر و صورت بزک کرده و لباس‌های مد روزش مثل 30 سال پیش فکر می‌کند.

- چرا ازدواج کردی؟

- به اصرار پدرم.

- با هم حرف هم زدید؟

- بله. دو جلسه.

- همین‌قدر برای شناخت کافی بود؟

- نه. می‌بینید که خانم.

- ماجرا از کجا شروع شد؟

- از وقتی برای رفتن به منزل مادرش امتناع کردم. چون امتحان داشتم. ولی گفت باید بیایی. درس مهم نیست.

- خودش درس خوانده؟

- بله لیسانس. حسابداری.

- خب. بعد.

- اشک در چشمانش حلقه می‌زند. سرش را پایین می‌اندازد. انگشت‌هایش با گوشه میز بازی می‌کنند. کمی مِن و مِن می‌کند. سرش را به عقب برمی‌گرداند مبادا کسی حرف‌هایش را بشنود. آرام و شمرده و با بغض می‌گوید. کتکم زد.

- مگر عروسی کردید؟

- نه. توی خانه خودمان بودیم.

- و بعد...

- همین دیگه.. فهمیدم هرچی می‌گوید باید بگم چشم. هروقت مخالفت می‌کردم یا دلیلی می‌آوردم همین آش بود و همین کاسه. مادرش هم فقط می‌گفت: زن باید به حرف شوهرش باشه. هرچی رضا می‌گه گوش کن. اونم مثل باباش غیرتیه. من رو ببین. و جای زخم‌هایی را که در اثر کتک‌های سالیان قبل خورده بود را به من نشان می‌داد. حرف زدن هم فایده‌ای نداشت. هربار قول می‌داد اما بازهم نمی‌توانست خودش را کنترل کند. همین دیگه خانم.

این پا و اون پا می‌کند تا از حرف زدن و باز کردن بیشتر ماجرا طفره برود. هربار که جمله‌ای می‌گفت، برمی‌گشت و پشت سر یا این‌طرف و آن‌طرف را نگاه می‌کرد. با ناخن‌هایش بازی می‌کند. گاهی لب‌هایش را به دندان می‌گزد و پوستش را می‌کند. خودش را قوی نشان می‌دهد. می‌گویم برو. همین موقع یکی از مادرها وارد شد. با فاطمه سلام و احوال‌پرسی می‌کند. فاطمه که می‌رود رو به من می‌گوید. بیچاره! خووشگیلم هستا! می‌دونی که؟

-سرم را تکان می‌دهم.

- بدبخت شد دیگه. حالا فقط باید بره دنبال درس خوندن.

- دلش می‌خواهد تمام زندگی این دختر را برایم بگوید. اما خودم را مشغول می‌کنم. غیبت دخترش را موجه می‌کند. علت غیبت: نامزدی دخترش است. می‌گویم عجله نکردید؟

- با لهجه ترکی شیرینی می‌گوید نه. خیلی خوبنا. پیسره هم خونه داری هم ماشین. براش یه انگوشتر اوردی 500 هزار تومن‌یا. 500 تا هم سیکه میهریشه. چادرش را روی دهانش می‌کشد و پشت سیاهی چادرش می‌خندد. تابی به نیم تنه‌اش می‌دهد و می‌گوید: من که از باباش خیر ندیدم اما این خوشبخت میشی یا. خیلیم پول دارن. برمی‌گردد و جای خالی فاطمه را نگاه می‌کند و با سر و حرکت لبها و جمع شدن بینی‌اش به من می‌فهماند که چقدر فاطمه بی‌چاره شده است.