در كامنت پست قبلي دوستي نوشت: " با زيبا ‌نويسي نمیتوانی خودت را بهتر بشناسی. چرا که در تو نیز به مانند همه چیزهایی هست که زیبا نیست. با کسی که همیشه ورق آس میاورد کسی بازی نخواهد کرد، اگر شانس بیاوری که تازه نگویند: ورق در آستین پنهان کرده است. آنقدر این زیبایی در کارهایت عادی میشود که دیگر تا کی میتوان همیشه گفت: زیبا مینویسی. تو نیازمند فقط تحسین نیستی. چیزهای دیگری را که میخواهی نیز از ذهن و زبان خواننده ات بیرون بکش. در من ارزانترین چیز به به و چه چه است."

   اين همه به خود پرداختن از باب تحسين و تمجيد نيست. اعتراف مي‌كنم از دردها نمي‌نويسم چون ترسو هستم. ترس از دانستن، ترس از فهميدن، ترس از .. وقتي انديشه‌ام قاصر و دستم كوتاه  است از پرداخت مسائل و راهكار دادن. در جامعه ما كم نيست قوانين شرعي و عرفي كه در لفافه عقايدي ديرينه رنگ عوض كرده‌اند و غلط مصطلحي شده‌اند كه مخالفت با آن يعني ايستادن در برابر همه و تحمل برچسب‌هاي چسبناكي كه برداشتن آن دردناكي يك تاريخ حماقت را به جان مي‌ريزد. اما نيشتر كلام دوستي به التيام اين درد، خونابه از دلم ريخت كه دانستن و نگفتن بار از گرده بر نمي‌دارد. خود را به نشنيدن زدن، حماقت اكبر است. اين هم نوعي از خود گريختن و خود را به مشاطه كلام سپردن است تا پشت اين صورت بزك كرده دردمنديهايت را به استهزا بگيري!.. كوتاه سخن؛ درد من از بي‌دردي است.. بي‌دردي مردمي كه براي خود درد مي‌آفرينند و از دردها بدورند. نزديك به يك تاريخ 1400 ساله را براي ابرمردي گريسته‌ايم؟ كه نه بر سر و سينه كوفته‌ايم و به قول امروزي‌ها از خودزني هم ابا نكرديم. نتيجه چه شد؟ كدام مسلماني از آنچه شنيد و خواند و گريست، حقانيت انسانيت را فهميد، اين كه: "نه بايد دل نگران سنّت بود، نه دل نگران تجدّد، نه دل نگران تمدّن، نه دل نگران فرهنگ و نه دل نگران هيچ امر انتزاعي از اين قبيل. بايد دل نگران انسان هاي گوشت و خون داري‌ بود که مي آيند، رنج مي برند و مي روند. بايد سعي کرد که اولاَ : انسان ها هرچه بيشتر با حقيقت مواجهه يابند، به حقايق هرچه بيشتري دست يابند؛ ثانياَ هرچه کمتر درد بکشند و رنج ببرند و ثالثاَ هرچه بيشتر به نيکي و نيکوکاري بگرايند و براي تحقّق اين سه هدف از هرچه سودمند مي تواند بود بهره مند گردند، از دين گرفته تا علم، فلسفه، هنر، ادبيات و همه دستاوردهاي بشري ديگر. "(1) بايد تاثير اين همه را در كجا ديد؟ جز در گفتار و كردار كساني كه مدعي پاسخگويي "هل من ناصرند"؟

..............................................

1. مصطفي ملكيان.