این روزها کسی شبیه کودکی‌هایم در من سرک می‌کشد و روی پاهایم بلند می‌شود. من قد می‌کشم تا در خودم سقوط نکنم. چه شتابی گرفته‌ام بر بودن، بودن در باور این مردمان پست.. ریشه می‌زند و سبز می‌شود یک تابستان داغ در دیوانگی انگورهای زرد و سرخ و نه... و  حالا با زرد و سرخ و نارنجی این پاییز می‌سوزم تمام بی‌کسی‌هایم را. بی‌شعله، بی‌آتش، بی‌همه چیز و با تمام نداری‌هایی که تنها دارایی من هستند. دوباره از نو باید جمعه بازار خانگی‌ات را برپا کنی و  تو بر سریر عشق بنشینی و اذن دهی تا اذان عیش بخوانم و محراب تنت را سجده کنم. بی ‌تو، بی ‌من، بی‌ ما... نهاد‌های ما چنین نیستند و فعل‌هایمان با بی صرف نمی‌شوند؛ ادبیات عشق فقط یک فعل دارد و یک فاعل. زمان همیشه، زبان حال عاشق است و همه شناسه‌هایش معشوق‌اند.

   باز چشمهای وحشی‌ام از من به سمت تو می‌گریزند.. اگرچه از من بگريزی، از خود ناگزيرم.

خوابم نمي‌برد این شبهایی که دیر روز می‌شود. باید يکي مرا صدا بزند تا از کابوس‌های بیداریم برخیزم. من ايستاده‌ام؛ روي گلوي خودم تا فریادم را نشنوم. دور می‌زنم خودم را دور ميدانهايي که به بي‌پناهی خیابان‌ها مي‌رسند. باز صبوري چشمانم آبستن باراني است که فردا برایش چتری نمی‌‌آورد. بايد صداي خيس مرا از حنجره باراني که به سمت تو می‌بارد بفهمي. راستی اسمم چه بود؟ نام تو چیست؟ مرا با حروف ربط صدا می‌زدی یا با واژه‌های مبهم! مثل دیوانگی‌های خودم! چه سرنوشت غريبي دارد اين صدای مبهم  پیرانگی‌های تو و بچگی‌های من. هق هق چشمهايم به هياهو می‌افتند و باز دور می‌زنم، باز می‌چرخم. مي‌گردم و نمي يابم، اين من بي تو را. کدام وعده خوبان را وفادار ماندی.. که هنوز به انتظارم. به انتظار رقص دستهای تو در بازیگوشی کلمه‌های سرگردان. بنویس تلخ و گزنده، عهد بشکن که من از این غمگنانه‌تر نمی‌شوم. نازنین، نازنین روزگار ناخوشی.. چکاچاک، چک چک دستانت ترنم چکاوک‌هايي است که از کوچه ما مي‌گذرند. یا برقصان يا بخوان تا برقصم.

   دیروز می‌ترسیدم از تویی که نبودی.. امروز مي‌ترسم از فردايي که بي تو با من می‌آید.. می‌ترسم از ديروزي كه اين فردا را برايم آورد.. باز بيدار مي‌بينم کابوس‌هاي انتظار را، که  تو را از من دور مي‌کند.

يکي باید ثانیه‌ها را براي من بشمارد. من گل سرخم را آب دادم؟ یا نه؟.. چقدر نسیم که باید بو بکشم. اين ساعتها دارند تيک تاکشان را به جانم مي‌ريزند. اين روزهاي نيامده را نذر کرده‌ام  برای آن مبادایی که دیر می‌رسد.

   بايد هر روز بلند بلند تو را نماز بخوانم. بايد قنوت بگيرم بر قنات چشمهايم. اگر حرفي براي گفتن نيست بايد ذره ذره خودم را قرائت کنم. دو سجاده برای یک قبله بیاورم. بايد دل بدهم به دانه دانه تسبيح و دل بکنم از تربتي که تو را از من دور مي‌کند. نه پس بگیرید ..

 عاشقان را صدهزاران كعبه است

 اين مكرر قبله از آن شما

   من می‌آیم این راه‌های هزار بار آمده را و سنگچین خواهم کرد مبادا گم شویم. دارد اين بغض مي‌ترکاند تمام چلگي‌هاي تنت را در هزار لاي ذهنم من. مبادا من در گرگ و ميش اين روزها گم شوم. باید آفتاب بياوري برای سرمای تنم از صحرايي که حتی زمستان هم می‌سوزد. مي‌ترسم برسي وقتي من نرسيده باشم. دارم مي‌لرزم زیر سایه این همه آفتاب.