اینجا روزها آفتاب و زمین با هم عجین‌ می‌شوند؛ طوری که از هم قابل تفکیک نیستند. درست مثل بوی خاک که نمی‌توان آن را از خاک بودن جدا کرد. البته به همان اندازه هم در شبها، خنکی آسمان با زمین بهم آمیخته می‌شود. آسمان همانقدر شبها به کویر نزدیک می‌شود و زیبا که آفتاب هر روز کویر را به آغوش می‌کشد. شاید شبهایی به این آرامی برای هیچ کجا قابل تصور نباشد. بالای پشت بامهای آفتاب خورده و خاک گرفته ستاره‌هایی را می‌بینی که از همیشه به تو نزدیک‌ترند.

بوی خاک را می‌شود از تمام خانه‌های شهر فهمید و بوی داغی آفتابش را حس کرد. وحدت آفتاب و زمین همانقدر طبیعت اینجا را خشک کرده که فکر مردمانش هم در عقاید عجیبی فرو می‌رود و هر روز بر خرافاتشان افزوده ‌می‌شود، آنقدر که احساس می‌کنی جدایی آنان از این افکار غیر قابل تصور است؛ درست مثل جدایی آفتاب از زمین. هرچه زمین سخت‌تر و هوا گرفته‌تر و خشکی زمین بیشتر می‌شود مردم با همین حال و هوا رنگ عوض می‌کنند. اما این هم برای این مردم کم ثروتی نیست که آنان را سخت‌کوش و صبور بارآورده. زن‌ها به حداقل زندگی راضی‌اند ومردها به ناملایمات آشنا. خانواده‌ها کما بیش بسوی آینده نامعلومی می‌روند که خود نیز نمی‌داند نقطه پایانش کجاست. همانطور که از ابتدای آن بی‌خبرند.

خوشبختی مافوق این مردم است. تصورش هم کمی دور از ذهن به نظر می‌رسد، شاید دلیلش این است که خودشان هم با خود کنار آمده‌اند و کم‌تر دست به گریبان اندیشگی خود می‌شوند. حالا تمام دل‌خوشیمان ماورایی است که حتی نمی‌دانیم چیست و کجاست!.. تنها واسطه درک و رسیدن به آن دست یافتن به حقیقتی به نام مرگ است و بس.. از آن هم کم نمی‌ترسیم و همچنان از آن می‌گریزیم.

به خودم که برمی‌گردم می‌بینم مثل کویر خشک و سخت شده‌ام. نه آنکه احساس در من مرده و محبت رنگ باخته باشد. نه؛ برعکس کویر همیشه پر از حس خواهش است. پر از التهاب چشیدن و دارا شدن. احساسی که هیچ وقت یک کوهستان یا یک ناحیه معتدل از آن برخوردار نیستند. طلب کردن وخواستن در اوج فقر نوعی مناعت طبع و بلند نظری را در این مردم بوجود آورده است. اگر فقر را نوعی تشنگی بدانیم که در پی سیرابی است این کویر هیچ گاه از داشتن سراب سیراب نمی‌شود. همیشه هست و تو طالب آنی تا حس بودن و امید را در تو مداومت بخشد. از طرفی هم هرچه به مرگ نزدیکتر می‌شویم این حقیقت دست یافتنی‌تر و روشن‌تر می‌شود. به نظر می‌رسد تنها چیزی که در جهان نسبی نیست و برخلاف تمام اخلاقیات و ذهنیات امری یقینی است، مرگ است. همه به این حقیقت اذعان دارند و هراسیدن از آن دلیل بر وقوع حتمی آن است. انسان هر نسبتی را تجربه می‌کند و چه خوب و چه بد از نتیجه آن لذت می‌برد. لذت از یک مهربانی، یا عکس العمل خشم‌ناک در مقابل اتفاقات ناگهانی، یا لذت بعد از یک غم، و برای برخی لذت داشتن یک غم و آرامش بعد از یک تصادف هم می‌تواند انسان را به درک لذت نزدیک کند. همه این‌ها لذایذی هستند که از خوب و بد برایمان دست یافتنی می‌شوند. کودکی که به آرامش بعد از یک راه‌پیمایی موفقیت آمیز بدون زمین خوردن می‌رسد، لذت راه رفتن را در او تشدید می‌شود. حتی لذت از دست دادن یک شادی؛ می‌گویم لذت چون در آن یافتن است. انسان از هر یافتنی سرمست می‌شود حتی اگر در آن چیزی را از دست بدهد. بصراحت می‌توان گفت تنها حقیقتی که لذت یافتنش را نه شنیده‌ایم و نه تجربه کرده‌ایم مرگ است. کسانی‌ هم که مدعی یک زندگی مجدد یافته هستند، نتوانسته‌اند دلایلی قانع کننده بر ادعای خود بیاورند و درک درستی از مرگ بدست ‌دهند. اما مردگی زمین در شهر کویری من او را به زندگی کشانده است و سهم بزرگ این مردم همین است که به مرگ نزدیکترند تا زندگی.

ادامه دارد..