پای پیاده می رود قافله نگاه من ۱

امروز تو را نمی‌خواندم، بیشتر خودم را می‌فهمیدم. نه از بوی غم نانی که سفره‌ام را پر کرده بود، از دردی که در چشم‌هایم حلقه می‌بست و من آن‌را از کوچه‌ و خیابان پنهان ‌می‌کردم.

این روزها حس غریب غربت‌ها بر دلم تار بسته‌اند. دیروز را به یاد دارم که نمی‌شود از یاد ببرم، آن حس در رگ‌هایم جاریست چنان‌که روح در بدنم. مگر می‌شود تاریخ را از زمان گرفت و زمان را ازتو و تو را از من و من را از این‌گونه بودن! همانطور که آدم بی حوا نبود و ... این قصه تکراری که شنیندنش ملال‌آور نیست را فراموش کرد. این روزها شاعرها و نویسنده‌ها زیاد از آدم و حوا می‌نویسند. نمی‌دانم چه شده که فیلشان یاد هندوستان کرده. گیر سر سیب است یا گندم؟ درست نمی‌دانم! اما به نظرم هرکدام سعی می‌کنند قصه را آنطور که خودشان دوست دارند بنویسند. یکی قصه سیب سرخ را نسبت می‌دهد به حوا...۲یکی قصه سیبی که از آنوری قسمت نشده است اما... را می‌نویسد و آن یکی حوای قصه‌اش بدنبال خرما می‌رود... و این یکی روایتی پست مدرنیسم از آدم و حوا گزارش می‌کند و آن دیگری اپیزود اول قصه آدم و حوا و آلوده شدن آنها به گناه را ...و من مانده‌ام تنها حوای این زمین برهوت. بی‌آدم‌. بی‌آدمیت. بی‌دردهای درد. بی‌بودنهای بود. بی‌تمام دارایی‌هایی که هیچ وقت آرزوی داشتن‌شان آزارم نداده و حالا اسیر تمام خودم شده‌ام که چرا چنینی که نباید و نمی‌خواهند که چنین باشی! امروز از خودم سقوط کردم. روزها یا بهتر است بگویم ماه‌ها بود می‌خواستم سفیدپوش خانه مهر شوم، با خرمن سیاه‌موهای شلاشال بسته بر دختری‌هایی که وامدار تن خود شده و می‌خواهد بر تخت نداریهایش خودی بیاراید. اما گویا فراموش کرده بودم که آدم این روزها در گیر گوشه‌های موسیقی است. و باید حر‌فهایی برای فردا بنویسد چیزی که درنبودش از او بگوید. و باز علی مانده و حوضش و تک مضراب‌هایی که هیچگاه سه‌گاهی را مرتعش نمی‌کند..  

۱ . برگرفته از سایت سارا شعر. روی همین مصرع کلیک کنید تا شعر را کامل بشنوید.

۲. روی نقطه چین ها کلیک کنید تا لینک های مربوط را بخوانید.