ساعت :3:56 روز دوشنبه 29 اسفند

رئیس خسته ام .خسته ام خسته از تمام بیداریهای خواب آلوده ام، دل و دماغ نوشتن هم دارم اما مخاطب نه!!..

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش

این موقع شب دنبال مخاطب گشتن اگر بیهوده نباشد پیدا کردن یک عابر از خیابان های دل زده شهر کم از معجزه نیست!

یکی را پرسیدند منبر رفتن درمجلس بی مستمع به چه ماند؟گفت به:سایت بدون وبلاگ!

پس برای تمام کسانی می نویسم که خوابیده اند وزمانی بیدار خواهند شد!-اگردیر نشده باشد-

نمی توانم برای دلم یا برای او بنویسم چون هر دو مرا بهتر از خودم می شناسند،نوشتن برای خود هم معنی ندارد مثل فقیهی که علمش را توضیح المسائل می کند،اگر مقلدی نباشد مقلد بودن چه معنایی می دهد؟

هیچ نویسنده ای هم ننوشته مگر آن که خودش را مکتوب کرده خوب یا بد.

بی مخاطب نوشتن هم اگر غیر ممکن نباشد کاری بس سخت و طاقت فرساست، خوب که فکر می کنم می بینم در این سر دنیا درصد خوانندگان آنقدر کم است که شاید فقط کسانی می خوانند که خود می نویسند!پس بازهم بیراهه نرفته ام باید نوشت حتی اگر کسی با قد و قامت لاغر و کشیده و گونه های تو رفته و دو چشم نافذ پیش رویت نباشد که چشم در چشمت بیاندازد و تمام افکارت را به آنی بدزد،یا سری تکان بدهد و صوتی نامبهم مثل "اُم" را بر زبان آورد(که هزار و یک معنا از آن می شود برداشت کرد).

اما کاش دل نمی گفت و قلم نمی نوشت چه هر سخن برآید مشکل آفرین است و چون فرو رود بیماری زا.

تا نگفته ای وننوشته ای با خود در گیری اما وقتی نوشتی درگیر آنی،باید قلمی دیگر برداشت و توضیح وتفسیر و توجیه کرد که منظور این بود این نبود!...

کاش نبود قلم ،نبود عشق ونبود راستی کاش شرم ها می ماند تادل هااسیر نشوند وقلم ها بشکنند ودیوانه باشی بهتر است از عاشق بودن که مجبور باشی در دل شب برای مردگان بنویسی .

بپرسید از بلبلان که چرا بر شاخه می خوانند؟چرا فقیهان شرح بر عروه می نویسند؟چرا شاعران حرف با وزن و قافیه می گویند؟وچرا نویسندگان لفظ به آرایه می دوزند؟

برای چشم های بسته نوستن وبرای دست و پاهایی که گوشه ای از زمین را فتح کرده اندکه آرام بگیرند،برای گوشهایی گفتن که صدای نفس صاحبش را هم نمی شنود؟یا نوشتن برای روحهای سر گردانی که سرگردان تر از روزبلاتکلیف مانده اند تا جسمی برخیزد و او را در فیبر های نوریش بریزد و بحرکت در آورد؟بازهم کار راحتی نیست.

فکر می کنم اگر می خواستم برای چهاردیوار اناق خاموش اما بیدارم بنویسم راحت تر بود،پس می نویسم برای روز،برای روشنی،برای آنانکه بیدارند،برای خوانندگان تاریخ دیروز،آنقدر نوشته ایم که فردائیان فقط باید بخوانند و شگفت زده شوند که در سال 2006مردم همه نویسنده بوده اند وچیزی نیاموختند چون نمی خواندند!

بعد با تعجب به هم نگاه کنندکه عجیب مردمی بوده اند اینهاکه فقط می نوشتند و حرف می زدند؟ !شاید هم کلیماتوریستها وکاریکاتوریستهاوطنزنویسانشان ما را کج و ماوج رسم کنند وبه سّخره بگیرند چنانکه ما انسان غار نشین را.

خودمان را چه تند وناپخته برکتاب و قلم تحمیل کردیم وهزارهامجله و روزنامه،فصل نامه و هفته نامه وسال نامه و وبلاگ نامه و .... ساختیم از حرفها و حرفها و حرفها.

من هم نوشتن را دوست ندارم اما راهی جز این نیافتم. که ما مرد نوشته ایم نه مرد عمل.

ما می نویسیم و همایش می گذاریم و همایش هایمان را مقاله و کتاب می کنیم وو باز برسر روزنامه وهفته نامه و... می کوبیم حرفهای تکراریمان را.

فقط یک اشکال وجود دارد ما مخاطب نداریم پس باید نوشت برای زنده دلانی که فردا می آیند و می خوانند ودیگرهیچ نمی نویسند!اینجا مرزهای باوررا باید شکست و تابلو های ورود ممنوع را بر درانتشاراتیها محکم ترکوبیدو برسر درآن نوشت:

                                       "به یک خواننده ماهر نیازمندیم"

                                                    و

                                           "حرف تازه خریداریم"