گذار


پری،
من حجیم شده بودم. قد کشیده بودم. شانه هایم به اندازه فلق تا شفق عریض شده بود و سر شانه ام با آسمان مماس. 
از پیش تو می آمدم، خیس باران. هیچ کس نمی تواند بفهمد، حتی خود تو وقتی من بزرگ می شدم، نفهمیدی که چطور در من نفوذ می کنی. مثل بوی باران. وقتی شش هایت را پر می کند و تا دیواره تک تک سلولهایت نفوذ می کند و تو مست می شوی، نمی فهمی چه فعل و انفعالی میان روح و جسمت اتفاق می افتد. مست شده بودم. نه هر مستی، مست شراب خانگی ات بودم. مگر چند ساله شده بود شراب تنت؟
«زهره عارفی/ قسمتی از رقص پا روی مرداب نیلوفر»

نوشته شده در سه شنبه 29 مهر1393ساعت 11:24 توسط | |

باران خدا آینه دق شده بود

جالیز پر از صدای هق هق شده بود

نارنج میان دست خونینش بود

پاییز نفهمید که عاشق شده بود

نوشته شده در چهارشنبه 23 مهر1393ساعت 9:58 توسط | |


شک نکن وام گرفته از گل روسری ات 
بوی خوبی که گلاب ناب قمصر دارد

 

نوشته شده در سه شنبه 4 شهریور1393ساعت 20:27 توسط | |


در انتظارت سالها بودم که می آیی
شه زاده ای زیبا سوار اسب رویایی
آخر رسیدی از پس این سال ها اما
مانند آواز دهل از دور زیبایی

نوشته شده در پنجشنبه 9 مرداد1393ساعت 0:13 توسط | |


آنچه در یک رابطه مهم تر از خود آن است، حواشی آن رابطه است. اگر به حاشیه ها توجه نکنیم رابطه ها محکوم به شکستند.

نوشته شده در پنجشنبه 19 تیر1393ساعت 11:32 توسط | |


هر چه بزرگتر می شوی، عاقل تر می شوی و هر چه عاقل تر می شوی، امکان عاشق شدنت به صفر نزدیک تر می شود. این بهترین اتفاقی است که می تواند توی زندگی یک نفر بیافتد. حتی اگر نیاز داشته باشد، کسی را دوست داشته باشد، یا کسی دوستش بدارد. 

این را وقتی می فهمی که چندبار دوست بداری و دوستت بدارند و گذر زمان به تو بفهماند، هیچی پشت این حرکت نیست، جز هم خوابی هایی که به تکرار می رسد.
«قسمتی از رمان رقص پا روی مرداب نیلوفر»

 
 
نوشته شده در جمعه 16 خرداد1393ساعت 11:48 توسط | |

«تازه فهمیده ام خدا هم همان کاری را می کند که من می کنم. می نشیند گوشه اتاقش و هی برای خودش طرح یک آدم را می ریزید. گاهی از دوسه تا، گاهی از ده تا از آدم هایش خصوصیت می گیرد و می ریزد توی طرح جدیدش و آدم می سازد. یکی می شود مادام بواری، یکی می شود اختر خواهر من، یکی می شود کوزت و یکی هم می شود همین پری لعنتی که نه مادام بواری است و نه اختر و نه کوزت و همه شان است باضافه پری بودنش. آنوقت که موهایش را تا روی شانه اش کوتاه کرد باید چنگ می زدم وسط موهایش، تا مجبور شود گردنش را به سمت من بکشد و من گودی پایین گردنش را ببینم که چطور نمی تواند آب دهانش را قورت بدهد و مثل ماهی دهانش باز مانده و لبهای درشتش از هم باز شده اما با همان دهان باز دارد می خندد. دختری هایش که این طور بود. این را که خواندم، شبدیز محکم کوبید روی میز و گفت: از بیکاری همه چیز در می آید. بیشتر از هر چیز یک خدا و یک نویسنده.

«قسمتی از رقص پا روی مرداب نیلوفر»

نوشته شده در دوشنبه 12 خرداد1393ساعت 10:31 توسط | |

سوفی و کبها، هر دو مرا مضطرب می‌کردند. هر دو آرام، هر دو صبور، هر دو بی‌خیال. با این تفاوت که سوفی بیشتر نقطه‌های قوت مرا می‌دید؛ ولی کبها دقیقا نقطه ضعف مرا می‌دانست. برای همین بود که تمام آرامش مرا به هم می‌ریختند. هرچقدر اين مرد مثل چشم‌هايش گنگ و مبهم بود، سوفی مثل برق چشم‌هایش گیرا و جذاب. سگ داشت این چشم‌ها، سگی که پاچه‌ات را می‌گرفت و نمی‌گذاشت بروی. نگاه‌شان می‌کردم، اما نمي‌تواستنم خوب بشناسم‌شان. اين خيلي آزاردهنده بود. باهوش بودن افراد همان‌ قدر آدم را سر حال مي‌آورد که آدم را دمغ مي‌کند. چون تازه مي‌فهمي‌ خودت کجا ايستاده‌اي و ديگران چند پله از تو دورترند.

دانستن هميشه هم خوب نیست. گاهي دردآور می‌شود. 

«قسمتی از رمان فرمان یازدهم»

نوشته شده در پنجشنبه 1 خرداد1393ساعت 22:47 توسط | |

هوشیارترین خلوت احساس زمینم 

بیدار تر از آنکه تو را خواب ببینم

خاموش تر از خاکم و آواره تر از باد 

باید که ترا از هوس شاخه بچینم

«دوبیت از غزلی قدیمی»

نوشته شده در شنبه 27 اردیبهشت1393ساعت 22:17 توسط | |


اگر بر آن سری که بپرسی/ از چه روی در میان کوهساران سرسبز منزل گزیده ام/ به آرامی خواهم خندید- چرا که روح من در آرامش است/ همچنانی که شکوفه هلو بر آب می گذرد./ مرا آسمان و زمینی است سوای این دنیای آدمیان.
«لی بو»
نوشته شده در چهارشنبه 24 اردیبهشت1393ساعت 13:37 توسط | |

Design By : Night Melody