از صبح که بیدار شدم، حسی بدی به خودم و به این خانه دارم. فکر می‌کنم بوی بدی می‌آید. فقط هم مال دیشب نیست، چند وقتی است این بو می آید، شاید هم چندماه؛ چه می دانم شاید هم بیشتر. اما تازگی خیلی آزاردهنده شده. بوی دستشویی نیست، بوی نَم اتاق هم نیست. هی بو می‌کشم ببینم از کجا است؟ اما حوصله گشتن هم ندارم. این روزها بیشتر دلم می‌خواهد به خودم فکر کنم که آن هم فایده‌ای ندارد. وقتی به خودم فکر می‌کنم مثل این است که کسی را ببینی و یادت نیاید کجا دیده‌ای، اما بدانی که او در حقت بدی کرده و از او بدت می‌آید.

بُرس را برمی‌دارم تا موهای کم‌پشتم را شانه کنم. از روبه‌روی آینه که رد می‌شوم، حس می‌کنم یکی به قد و هیکل من، به سمت اتاق خواب برمی‌گردد. خواستم نگاهش کنم، اما دوباره چیزی مثل ترس از دیدن یک آشنای قدیمی، توی سرم ریخت. از آن آشناهایی که وقتی می‌بینی حواست را پرت می‌کنی و هی خداخدا می‌کنی که صدایت نزند. برای همین برنگشتم. به خودم گفتم: نگاهش نکن، برو، تو که به این زودی کسی را یادت نمی‌آید، شرش تو را می‌گیرد.

روی صندلیِ کنار شومینه‌ای که هنوز رغبت نکرده‌ام روشن‌اش کنم، می‌نشینم. همین طور که موهای بی‌رمقم را از لای سوزن های بُرس رد می‌کنم، خیره می‌شوم به هیزم‌های مصنوعی شومینه که موقع روشن بودن، آتش آبی را پشت خودشان قایم می‌کنند، ولی شعله‌ها هی از میان هیزم‌های سرخ سرک می‌کشند و بالا و پایین می‌روند. مثل بچه‌ای که می‌خواهد از دیوار بالا برود و توی خانه همسایه را دید بزند. مثل وقتی که صدای بچه تنها صدایی بود که توی این خانه بالا و پایین می‌رفت. آن وقت‌ها علی بی‌خیال بچه‌ها بود و می‌‌گفت: از داستان‌هایت برایم بخوان. داستان هایم تازه توی یکی‌دو فصل نامه چاپ شده بودند. و علی خوب می‌دانست که شخصیت اصلی داستان‌هایم همه او هستند. 

انگشت‌هایم را لای موهایم می‌کشم. سرم را به پشتی صندلی تکیه می‌دهم. بوی خاک باران خورده بلند می‌شود. شک ندارم بوی باران است. هنوز حس بویایی‌ام خوب کار می‌کند. بوی نم باران را از بوی نَمی که از دستشویی به دیوار اتاق زده، به خوبی از هم تشخیص می‌دهم. بلند می‌شوم و پشت پنجره می‌ایستم. آخرین برگ‌های انار زیر باران، خیس و آبدار در هوا تلوتلو می‌خورند و می‌افتند روی خاک‌های حیاط که حالا با آمدن باران گِل شده‌اند. یکی‌دو برگ انجیر هم آرام و سنگین روی زمین می‌افتند. برگ انجیری که نصفش خشک و نصفش هنوز به سبزی می‌زند، درست کنار یک برگ انار می‌افتد. مثل یک قایق و کشتی که کنار هم به گِل نشسته‌اند.

نفس عمیقی می‌کشم. وقتی می‌خواهم نفسم را قورت بدهم، ته حلقم بوی بدی می‌پیچد. صورتم را توی شیشه پنجره نگاه می‌کنم. درست دوازده سیزده سال پیش بود که کنار همین پنجره با علی آخرین رمانم را که روز تولد 39 سالگی‌ام چاپ شده بود، با هم ‌خواندیم. علی که رفت، داستان‌های مرا هم با خودش برد، مثل بچه‌های‌مان. و من برخلاف سال‌های اول، کم‌کم عادت کردم. عادت کردم به نبودن علی؛ به نبودن بچه‌ها؛ به این که موهایم را خودم شانه کنم. عادت کردم به این کسی دوستم نداشته باشد و کسی را دوست نداشته باشم. عادت کردم یک جا بنشینم و خیره شوم به دیوار، به پنجره و گوش کنم به صداهایی که نیست.

قطره‌های باران که روی شیشه می‌ریزد، روی چروک‌های صورتم، ترک‌های عمودی می‌انداز و پایین می‌رود. نور کم‌رنگ آفتابی که از پشت ابرها روی شیشه افتاده، رنگ چهره‌ام را سبزآبی نشان می‌دهد. نفسم که به شیشه می‌خورد، صورتم محو می‌شود. مثل این که چیزی سبز رنگ روی آن را پوشانده باشد. چشم‌هایم را پایین می‌اندازم تا خودم را نبینم.

موهای جوگندمی‌ام را که از زمان رفتن علی، رنگ‌مو به خود ندیده‌اند، جلوی بینی‌ام می‌گیرم و بو می‌کنم. اما من که مثل علی، تنم بوی پونه نمی‌دهد. بارها بو کشیده بودم. حتی عرقش همین بو را می‌داد. نه همیشه. بیشتر وقتی‌هایی که با موهای من بازی می‌کرد، وقتی دست‌هایم را کنار صورتش می‌چسباند، وقتی با سرانگشت‌هایش روی پوست بدنم چیزی می‌نوشت و می‌خواست حدس بزنم که چی نوشته. همیشه می‌نوشت من و تو و من می‌گفتم: فقط من. می‌خندید و سرش را زیر موهایم شانه می‌کرد و موهای وحشی‌ام روی صورتش می‌ریخت. آن وقت من هی نفس می‌کشیدم و می‌گفتم: می‌فهمی؟ می‌گفت: از بس گفتی، من هم باورم شده که تنم بوی پونه می‌ده، درست مثل الان.

کاش بهار بود و می‌شد به هوای جمع کردن پونه بروم دهات اطراف. بروم کوه. بروم کنار چشمه. بو بکشم به یاد روزهایی که با علی آنجا می‌رفتیم.

سرم را به شیشه خیس و سرد می‌چسبانم و سعی می‌کنم صورت علی را کنار پونه‌های لب چشمه توی ذهنم مجسم کنم. ته بینی‌ام می‌سوزد و پره‌های بینی‌ام از هم فاصله می‌گیرد. حس می‌کنم مویرگ‌های چشمم متورم شده. جلوی چشمم تار و محو می‌شود. چیزی از زیر پوست گردنم تیز رد می‌شود و تا بالای نافم تیر می‌کشد. چشم‌هایم را می‌بندم و دستم را به دیوار می‌گیرم و شانه‌هایم را به دیوار تکیه می‌دهم.

بوی باران تمام شده، اما این جا جز بوی نَم اتاق، یک بوی دیگر هم می‌آید. به سمت آشپزخانه می‌روم. هرچه هست، از همین جا است. بو از این جا است. بوی ماندگی تیزی توی بینی‌ام می‌پیچد. همین بو است، درست می‌فهمم، بوی کپک است. باید بفهمم چی کپک زده و الا امشب هم خوب نمی‌خوابم.